Το βιβλίο του Michael Nyman, ‘Πειραματική Μουσική’ [Experimental Music: Cage and Beyond στο πρωτότυπο], κυκλοφορεί αισίως στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Οκτώ, σε μετάφραση της Δανάης Στεφάνου. Η δουλειά αυτή, με την πρώτη της έκδοση μόλις το 1974, έχει εδραιωθεί ως μία από τις κύριες βιβλιογραφικές αναφορές γύρω από την δυτική πειραματική μουσική της μεταπολεμικής περιόδου. Κυκλοφορεί προς το παρόν αποκλειστικά από το βιβλιοπωλείο Πολιτεία στην Αθήνα, και σύντομα σε επιλεγμένα σημεία και στη Θεσσαλονίκη. Επίσης δε, μπορείτε να ενοχλήσετε τον εκδότη απ’ευθείας, αν τα παραπάνω δεν σας βολεύουν.
Michael Nyman
Πειραματική Μουσική
Μετάφραση: Δανάη Στεφάνου
ISBN: 978-960-99186-8-8
Αριθμός σελίδων: 288
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΚΤΩ
Μάρκου Μουσούρου 23
116 36, Αθήνα
Τ: 210 7298252
E: info@okto.com.gr
Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο (από τον πρόλογο του Brian Eno και από το δελτίο τύπου):
Το ανά χείρας βιβλίο σκιαγραφεί την ανάδυση μιας, αγγλοαμερικανικής κυρίως, μουσικής παράδοσης που προέκυψε μέσα από τις ιδέες και τη μουσική του John Cage και διαφοροποιήθηκε ριζικά από τo συντηρητικό αισθητικό πλαίσιο της ευρωπαϊκής μεταπολεμικής αβανγκάρντ. Οι καλλιτέχνες στους οποίους αναφέρεται (Μorton Feldman, Christian Wolff, David Tudor, Fluxus, Cornelius Cardew, Αlvin Lucier, Steve Reich, AMM, MEV και πολλοί άλλοι) ασχολήθηκαν με τη μουσική ως διαδικασία χωρίς την επιδίωξη ενός τελικού προϊόντος. Διεύρυναν τα όρια της μουσικής συνθέτοντας έργα με ευέλικτη δομή, χρησιμοποιώντας δημιουργικά την τυχαιότητα, την περφόρμανς, τα αυτοσχέδια ηλεκτρονικά συστήματα και τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό. Ο Michael Nyman συγκεντρώνει αυτές τις προσεγγίσεις και καταγράφει για πρώτη φορά την ιστορία τους σε μια ενιαία αφήγηση. To βιβλίο κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση το 1974 και επανεκδόθηκε το 1999, παραμένοντας μέχρι σήμερα η κύρια βιβλιογραφική πηγή για την ιστορία της πειραματικής μουσικής.
Από το δελτίο τύπου του εκδότη.Αν λοιπόν αυτό ήταν η πειραματική μουσική, τότε ποιο ήταν το πείραμα; Ίσως η συνεχής επαναδιατύπωση της ερώτησης «τι άλλο θα μπορούσε να είναι η μουσική;», η απόπειρα να ανακαλύψουμε τι μας καθιστά ικανούς να βιώνουμε κάτι ως μουσική. Και απ’ αυτό, καταλήξαμε στο ότι ημουσική δεν χρειαζόταν να έχει ρυθμούς, μελωδίες, αρμονίες, δομές, ή έστω νότες· ότι δεν χρειαζόταν να συμπεριλαμβάνει όργανα, μουσικούς και ειδικές αίθουσες. Έγινε αποδεκτό ότι η μουσική δεν ήταν κάτι εγγενές σε συγκεκριμένους συσχετισμούς πραγμάτων –σε συγκεκριμένους τρόπους οργάνωσης των ήχων– αλλά ουσιαστικά αποτελούσε μια αντιληπτική διαδικασία την οποία εμείς, ως ακροατές, μπορούσαμε να επιλέξουμε να κατευθύνουμε. Ο «τόπος» της μουσικής μετακινήθηκε από το «εκεί έξω» στο «εδώ μέσα». Αν τελικά υπάρχει κάποιο διαχρονικό μήνυμα μέσα από την περιπέτεια της πειραματικής μουσικής είναι αυτό: τη μουσική τη φτιάχνει η αντίληψή μας. Ήταν μια επαναστατική πρόταση, και ακόμη είναι. Το βιβλίο του Nyman, γραμμένο από έναν άνθρωπο που βίωσε την επανάσταση της πειραματικής μουσικής από πρώτο χέρι, καταφέρνει να συλλάβει το πνεύμα εκείνων των καιρών.
Brian Eno, Πρόλογος στη δεύτερη έκδοση (1999)
